Σέ ἀπόσταση δέκα χιλιομέτρων βόρεια τῆς πόλεως τῶν Σερρῶν και δύο χιλιομέτρων ἀπό τό δημοτικό διαμέρισμα τοῦ Μετοχίου, μέσα σέ ἕνα καταπράσινο τοπίο εὑρίσκεται ἡ Γυναικεία Ἱερά Μονή τῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου. Ἡ Μονή ἱδρύθηκε τό 1972 μέ τήν εὐλογία τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Σερρῶν Κωνσταντίνου (Καρδαμένη) καί ἔλαβε τήν προσωνυμία «Βύσσιανη» ἀπό τό ὁμώνυμο βυζαντινό χωριό πού βρισκόταν σέ κοντινή ἀπόσταση. Γιά πρώτη ἴσως φορά τό χωριό αὐτό ἀπαντᾶται σέ ἔγγραφο τοῦ 1320, καθώς καί σέ ἔγγραφα τῶν ἐτῶν 1328 καί 1344. Τό χωριό καταστράφηκε τό 1916 ἀπό τά βουλγαρικά στρατεύματα κατοχῆς καί σήμερα τόν τόπο ὕπαρξής του μαρτυροῦν μόνο τά ἐρείπια κάποιων κατοικιῶν.
Ἡ Ἱερά Μονή κατά τήν διάρκεια τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνος χρησιμοποιήθηκε ὡς καταφύγιο τῶν ἀγωνιστῶν καί ὡς κρύπτη ὅπλων καί πολεμοφοδίων. Ὑπέστη ζημιές τήν περίοδο τῶν Βαλκανικῶν πολέμων τοῦ 1912-13 καί μετέπειτα ἐρημώθηκε. Γιά τήν ἀποκατάσταση τῶν ζημιῶν πού ὑπέστη συστάθηκε μέ τήν εὐχή τοῦ Μητροπολίτου Σερρῶν Κωνσταντίνου (Μεγγρέλη) μία ἐρανική ἐπιτροπή μέ τήν ἐπωνυμία Ἀγαθοεργός ἀδελφότης «Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου Βύσσιανης». Μέριμνά της ἦταν ἡ ἀνακατασκευή τοῦ παλαιοῦ Ναοῦ τῆς Μονῆς. Οἱ ἐργασίες ἀποκατάστασης ἄρχισαν τόν Ἰούλιο τοῦ 1925 καί ὁλοκληρώθηκαν τό 1928. Στίς 17 Σεπτεμβρίου τοῦ 1925 τελέστηκαν τά ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ. Τό ἔργο τῆς ἀδελφότητας αὐτῆς ἐνίσχυσε ἡ ἵδρυση ἑνός Συλλόγου ὑπό τήν ἐπωνυμία «Σύλλογος Κυριῶν καί Δεσποινίδων Βύσσιανης».
Στήν Ἱερά Μονή φυλάσσεται ἡ θαυματουργός εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία εὑρέθη σύμφωνα μέ τήν λαϊκή παράδοση, ἀπό ἕναν γεωργό στόν τόπο ὅπου εἶναι κτισμένο σήμερα τό Καθολικό, ὅταν γιά τέσσερις νύχτες ἔβλεπε ἕνα δυνατό φῶς νά λάμπῃ ἐκεῖ ὅπου βρισκόταν ἡ εἰκόνα. Σέ θαῦμα τῆς Παναγίας Βύσσιανης ἀποδίδεται ἐπίσης ἡ ἀνάβλυση ἄφθονου νεροῦ. Τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς της, 14 Αὐγούστου 1996, τό ἐπί σειρά ἐτῶν ἀποξηραμένο ἁγίασμα ἄρχισε νά ἀναβλύζει νερό ἀσταμάτητα μέχρι καί σήμερα.
Τό Καθολικό τῆς Μονῆς ἐπεκτάθηκε τό 1996 μέ τήν προσθήκη νάρθηκα. Στή θέση τοῦ παλαιοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος κατεδαφίστηκε, κτίσθηκε Παρεκκλήσιο τῆς Παναγίας. Ἐντός τῆς νέας πτέρυγας τῆς Μονῆς (2010), ἔξωθεν τῶν τειχῶν, λειτουργεῖ παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους.
Πρώτη μοναχή πού ἐγκαταβίωσε στή Μονή ἦταν ἡ ἀδελφή Πελαγία, ἀπό τήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Μηνᾶ Δράμας τό 1972.
Ἑορτάζει στίς 15 Αὐγούστου τῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου καί τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς.
ΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΩΤΟ ΑΛΙΕΥΟΥΜΕ ΕΚ ΤΟΥ ΙΣΤΟΤΟΠΟΥ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ