O Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στο Πανελλήνιο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά στο όρος Βέρμιο, την Κυριακή του Ασώτου, 20 Φεβρουαρίου. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Παντελεήμονος Ανθρακόπουλου, μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου και του Ιερού Προσκυνήματος «Παναγία Σουμελά» και εφόρου της Ιεράς Μονής καθώς και το εξάμηνο μνημόσυνο της μακαριστής Θεοδώρας Μπίρδα, κατά σάρκα μητέρας του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητρόπολης και Καθηγουμένου του Ιερού Προσκυνήματος της Παναγίας Σουμελά Αρχιμ. Αθηναγόρου Μπίρδα.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ουκ οίδατε ότι τα σώματα υμών μέλη Χριστού εστιν;»
Το ερώτημα αυτό απευθύνει προς τους χριστιανούς της Κορίνθου με το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύλος. Δεν γνωρίζετε, τους λέγει, ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού; Και το ίδιο αυτό ερώτημα απευθύνει και σε μας σήμερα.
Γνωρίζουμε άραγε και έχουμε συνειδητοποιήσει ότι τα σώματά μας είναι μέλη του Χριστού;
Πριν όμως να δώσουμε απάντηση στο θεμελιώδες αυτό ερώτημα του αποστόλου Παύλου, διότι από την απάντηση που θα δώσουμε εξαρτάται το παρόν και το μέλλον μας, εξαρτάται η ζωή και η συμπεριφορα μας στον παρόντα αλλά και στον μέλλοντα βίο, ας δούμε που στηρίζεται ο λόγος του μεγάλου αποστόλου και γιατί τα σώματά μας είναι μέλη του Χριστού.
Είναι γνωστός σε όλους μας, από την περιγραφή του βιβλίου της Γενεσεως, ο τρόπος με τον οποίο έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο. Τον έπλασε με τα ίδια του τα χέρια, κατ᾽ εικόνα και ομοίωσή του, αλλά δεν τον άφησε άψυχο χώμα. «Ενεφυσησε πνοήν ζωής». Του έδωσε ζωή με τη θεία πνοή του, τον έκανε ον έμψυχο και έλλογο, κάτι που δεν έκανε για κανένα άλλο δημιούργημα του, τον προίκισε με τη δυνατότητα να διακρίνει το καλό από το κακό και επισφράγισε τη δημιουργία του λέγοντας «ιδού Αδάμ γεγονεν ως εις εξ ημών».
Το ανθρώπινο σώμα όμως δεν συνδέεται με τον Θεό μόνο χάρη στην κατ᾽ εικόνα Θεού πλάση του. Συνδέεται και χάρη στην ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου του Θεού, ο οποίος έλαβε την ανθρώπινη φυση, ενδύθηκε την ανθρώπινη σαρκα, γεννήθηκε ως άνθρωπος επί γης, έπαθε, σταυρώθηκε, απέθανε και αναστήθηκε, για να συναναστησει μαζί του τον άνθρωπο, για να τον απαλλάξει από την αμαρτία και να χαρίσει στην ανθρώπινη φυση και στο ανθρώπινο σώμα την αθανασία, την οποία στερήθηκε ο άνθρωπος εξαιτίας της παρακοής και της πτωσεώς του.
Και ακόμη το ανθρώπινο σώμα συνδέεται με τον Χριστό, γιατί ο άνθρωπος, ως μέλος της Εκκλησίας του Χριστού, που είναι το Σώμα του, αποτελεί μέλος του Σωματός του, που ενώνεται με τον Χριστό μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα του «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον».
Μέλος του Σώματος του Χριστού το ανθρώπινο σώμα, γι᾽ αυτό και ο άνθρωπος έχει υποχρέωση να το αντιμετωπίζει ανάλογα. Το παράδειγμα του ασώτου υιού της σημερινής παραβολής, ο οποίος κατασπατάλησε την πατρική περιουσία «ζων ασώτως» και κατήντησε να βόσκει χοίρους και να προσπαθεί να χορτάσει την πείνα του «εκ των κερατίων ων ήσθιον οι χοίροι», αλλά και το αντίθετο του πρεσβυτερου υιού, ο οποίος, παρότι τηρούσε τις εντολές του πατέρα του και δεν ζούσε τον έκλυτο βίο του νεωτερου αδελφού του, άφησε τη ζήλεια και τον φθόνο να διαβρώσει την ψυχή του, μας δείχνουν ότι η απομάκρυνση από τον Θεό και η υποδούλωση στην αμαρτία και τα πάθη μπορεί να φθάσει τον ανθρωπο στο έσχατο όριο της εξαθλιώσεως και να του στερήσει τη δυνατότητα να απολαύσει τα προνόμια που του έδωσε ο Θεός, δημιουργώντας τον κατ᾽ εικόνα και καθ᾽ ομοίωσίν του και καθιστωντας τον μέλος του Σώματός του.
Η ιδιότητα αυτή του ανθρώπου ως μέλος του Σώματος του Χριστού απαλλάσσει το ανθρώπινο σώμα από τη φθορά και τον θάνατο, στον οποίο ήταν καταδικασμένο, και του προσφέρει την προοπτική της αναστάσεως και της αιωνίου ζωής, όπως με απόλυτη βεβαιότητα δηλώνει και παλι ο απόστολος Παύλος στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα λέγοντας ότι «ο Θεός και τον Κύριον ήγειρεν και ημάς εξεγερεί διά της δυνάμεως αυτού».
Με αυτή τη βεβαιότητα προσευχομεθα και εμείς σήμερα, τελώντας το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού αδελφού μας Παντελεήμονος, για την ανάπαυση της ψυχής του και για να του χαρίσει ο Θεός την αιώνιο ζωή κοντά του. Διότι κατά την επίγειο ζωή του έζησε με τη συναίσθηση ότι είναι μέλος του Σώματος του Χριστού, έζησε ως ζωντανό και ενεργό μέλος της Εκκλησίας και προσέφερε τον εαυτό του στη διακονία της και στη διακονία του ιερού αυτού καθιδρύματος της Παναγίας Σουμελά με αγάπη και ζήλο επί πολλά έτη, αγωνιζόμενος για την προώθηση των σκοπων του Σωματείου «Παναγία Σουμελά» και για την υποστήριξη των δικαίων του Ποντιακού Ελληνισμού με όλη του την ψυχή.
Το ιερό Προσκύνημα και το Σωματείο της Παναγίας Σουμελά θα θυμούνται και θα τιμούν πάντοτε την προσφορά του και θα δέονται ο Θεός διά πρεσβειών και της Υπεραγίας Θεοτόκου της Σουμελιωτισσης, την οποία με αφοσίωση διακόνησε ο αείμνηστος Παντελεήμων, να του χαρίσει την αιώνια ζωή και μακαριότητα.